ناگفته هایی که باید فراموش کنی

یکشنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۰ !!!!!!!!!!!!!!!!!!

پروردگارم

از همان کودکیم

بهشتت را آنقدر دست نیافتنی توصیف کردند

که با تمام پاکی کودکانه ام، به جهنمت فکر می کردم.

چه جهان غمناک است، و خدایی نیست،

و خدایی هست و خدایی هست و خدایی ...

یاعلی

رمضان ماه خداست

روزه می گیریم لاغر می شویم

روزه نگیریم کافر می شویم

------------

چیه!!! باهاش خاطره دارم

جوانیمان را با بغض و سکوت سپری کردیم

باشد که تمام شود و شما خوشحال شوید

اگر بکـــوی تو باشـــد مرا مجــــال وصـــول              رســــد به دولـــت وصل تو کار من به اصول

قــــرار بــــرده زمـــن آن دو نرگس رعنــــــا               فراغ بــــرده ز من آن دو جــادوی مکحـــول

چـــو بر در تو من بینــــوای بـــی زر و زور                به هیچ بـــاب ندارم ره خــــروج و دخــــول

کجـــا روم چه کنـــم چاره از کجا جویــــم                که گشتـه ام ز غم و جور روزگار ملـــــول

من شکستـــــه بد حال زندگـــی یابـــــم                 در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول

خرابتــــر ز دل من غـــم تو جای نیافـــــت                 که ساخت در دل تنگــــم قرارگاه نـــــزول

دل از جواهــــــر مهرت چــو صیقلــی دارد                 بو زرنـــــگ حوادث هر آینـــــه مصقــــول

چه جرم کرده ام ای جان و دل بحضرت تو                 که طاعت من بیدل نمی شود مقبــــول

به درد عشق بساز و خموش کـــن حافظ                 رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقــول

فال آخر  -  بناب  ۰۳/۰۴/۱۳۹۰

بی خیال می شویم  و لبخند می زنیم

دیگران که هیچ

خودمان به لبخندمان نیازمندیم

تو رو کم کنی

دو جفت چشم ، پشتِ دو جفت عینک سیاه

حیاء هم که نیاز نیست

جفتشان کم نمی آورند

روزهای پایانی

لبخند که می زنند، فراموش که می کنند، لطف می کنند

تو هم آدم باش و درک کن!

من و

              شروعی که همیشه به شروع ختم می شد!

ثانیه های تلخ زمستانی

...

خواهر شعار می سازد

پدر ناسزا سر می دهد

مادر دعوت به سکوت می کند

سرزمینم را دروغ پنداشتم

آسمان بوی چه می داد خدا؟!

برای آرزوها باید گریه کرد؟

تا قدرش را دانست!

به رسم عادت همیشگیمان تا قبل از چشمان شور ِ او

عیدتان مبارک!

از من نخواه با تو بمونم

تو هیچی از من نمی دونی

اگر بگم راز دلم رو

تو هم کنار من نمی مونی

؛

از آنجایی که نه من عاشق شما هستم و نه شما عاشق من،

بنابراین ربطی به ما ندارد

و فقط جنبه اجتماعی دارد!!!

این روزها

دندان هایی که درد می کردند!!!

عمیقاً در پی شهامت (کلیک نمائید!)

;

اهل اینجایم، اما

شهر من اینجا نیست.

شهر من گم شده است.

من با تاب، من با تب

خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام.

من در این خانه به گم نامی نمناک علف نزدیکم.

من صدای نفس باغچه را می شنوم

وصدای ظلمت را، وقتی از برگی می ریزد.

و صدای سرفه روشنی از پشت درخت،

عطسه آب از هر رخنه سنگ،

چکچک چلچله از سقف بهار.

و صدای صاف، باز و بسته شدن پنجره تنهایی.

یادتان باشد تولد مبارک نمی خواهد، هدیه می خواهد!

امیر عبداله سالار به دنیا آمد

از آنجایی که نام پدر عبداله بود

به برادر امر فرمودیم نامش بنهاند امیر عبداله سالار

برادر جدیت ما را مزاحی بیش نپنداشت

و نامش را دیگری برگزید

؛

عیدتان مبارک

می خورم سیبی، می کشم خطی و می شمارم تعطیلی ها را